الهى، گروهى کو کو گويند و حسن هو هو.
الهى، تا کعبه وصلت فرسنگهاست و در راه خرسنگها، و اين لنگ به مراتب کمتر از خرچنگ است. خرچنگ را گفتند: «به کجا مي روى؟» گفت: ‏«به چين و ما چين» گفتند: «با اين راه و روش تو؟»
الهى، دل داده معنا را،از لفظ چه خبر و شيفته مسمّا را از اسم چه اثر.
الهى، کلمات و کلامت که اين قدر شيرين و دلنشين‏اند، خودت چون؟
الهى، اگر گُلم و يا خارم از آن بوستان يارم.
الهى، دو وجود ندارد و يکى را قرب و بُعد نَبُوَد.
الهى، هر چه بيشتر دانستم نادانتر شدم. بر ناداني ام بيفزا!
الهى، اگر از من پرسند کيستى، چه گويم؟
الهى، هر چه بيشتر فکر مى‏کنم دورتر مي شوم.
الهى، از گفتن «يا» شرم دارم.
الهى، داغ دل را نه زبان تواند تقرير کند و نه قلم يارد به تحرير رساند؛ الحمد لله که دلدار به ناگفته و نانوشته آگاه است.
الهى، از کودکان چيزها آموختم، لا جرم کودکى پيش گرفتم.
الهى، چون است که چشيده‏ها خاموشند و نچشيده‏ها در خورش؟
 الهى، خوشدلم که از درد مي نالم، که هر دردى را درمانى نهاده‏اى.
الهى، در خلقت ‏شيطان که آن همه فوائد و مصالح است، در خلقت ملک چه‏ها باشد؟
الهى، ديده را به تماشاى جمال خيره کرده‏اى،دل را بديدار ذوالجمال خيره گردان!
الهى، خنک آن کس که وقف تو شد!
الهى، شکرت که دولت صبرم دادى تا به مُلْکَت فقرم رساندى.
الهى، شکرت که از تقليد رَستم و به تحقيق پيوستم.
الهى، تو پاک آفريده‏اى، ما آلوده کرده‏ايم.
الهى، پيشانى بر خاک نهادن آسان است، دل از خاک برداشتن دشوار است.
الهى، ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد، در «يوم تُبْلَى السَّرائر»  چه کنيم؟
الهى، شکرت که کور بينا و کر شنوا و گنگ گويايم.
الهى، درويشان بى سر و پايت در کنج‏ خلوت، بى رنج پا سير آفاق عوالم کنند، که دولتمندان را گامى ميسّر نيست.
الهى، انسان ضعيف کجا و حمل قول ثقيل کجا.
الهى، چگونه دعوى بندگى کنم که پرندگان از من‏ مي رمند و ددان رامم نيستند.
الهى، گرگ و پلنگ را رام توان کرد، با نفس سرکش چه بايد کرد؟
الهى، چگونه ما را مراقبت نباشد، که تو رقيبى؛ و چگونه ما را محاسبت نبود که تو حسيبى.
الهى، حلقه گوش من، آن درّ ثمينِ «أنا بدّک اللازم يا موسى».
الهى، علف هرزه را وجين توان کرد، ولى از تخم جرجير، خس نرويد.
الهى، حق محمد و آل محمد بر ما عظيم است؛«اللهمّ صلّ على محمّدٍ و آل محمّد!»
 
منبع :الهي نامه/علامه حسن حسن زاده آملي