<< به علمای ما مسئولیت و به عوام ما علم و به دینداران ما دین و به مومنان ما روشنایی و به روشنفکران ما ایمان و به متعصبین ما فهم وبه فهمیدگان ما تعصب و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف و به پیران ما آگاهی و به جوانان ما اصالت و به اساتید ما عقیده و به دانشجویان ما نیز عقیده و به خفتگان ما بیداری و به بیداران ما اراده و به نشستگان ما قیام و به خاموشان ما فریاد و به نویسندگان ما تعهد و به هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف و به مبلّغان ما حقیقت و به حسودان ما شفاء و به خودبینان ما انصاف و به فحّاشان ما ادب و به فرقه های ما وحدت و به مردم ما خودآگاهی و به همه ملت ما همّت تصمیم و استعداد فداکاری و شایستگی نجات و عظت ببخش . >>

خدایا
روزها ولحظه ها در پی هم می گذرندو زمانی به خود می ائیم که به اخر خط رسیده ایم کمک کن تا از این لحظات به خوبی استفاده کنم وشکست هایم قدمی باشد برای پیروزیم .
خدایا
درد های دلم را میدانی وجز تو کسی را درمانی نیست من را در راه رسیدن به ارزوهایم و مقابله با مشکلات مددباش و امید هایم را نا امید مکن  کمک کن تا همیشه عقلم جاده ساز زندگیم باشد وانگونه باشم که تو دوست داری .
خدایا
اگر من بنده ی بدی هستم ،  تو دنیای خوبی و مهربانی هستی من تنها به امید تو روزها را به شب و شبها را به روز می رسانم  هر آن دم که یاد تو میافتم ارامشی در وجودم حکمفرما می شود و ندائی در درون دلم فریاد می اورد که. . . . .  . . . . .  خداوند هیچ کس را ناامید از در گاهش نمی راند.
اسمان دلگیر است
پشت دلهای پر از غصه?مجالی ست که نور
پلک را بگشاید
و من از سایه بن بست عبور
می روم در گذر لحظه ی احساس دعائی بکنم
با نمازی که خود از عاطفه ی عشق پر است
ودر همسایگی چشم خدا می خندم
باز دل را به خدا می بندم

الهى، گروهى کو کو گویند و حسن هو هو.
الهى، تا کعبه وصلت فرسنگهاست و در راه خرسنگها، و این لنگ به مراتب کمتر از خرچنگ است. خرچنگ را گفتند: «به کجا می روى؟» گفت: ‏«به چین و ما چین» گفتند: «با این راه و روش تو؟»
الهى، دل داده معنا را،از لفظ چه خبر و شیفته مسمّا را از اسم چه اثر.
الهى، کلمات و کلامت که این قدر شیرین و دلنشین‏اند، خودت چون؟
الهى، اگر گُلم و یا خارم از آن بوستان یارم.
الهى، دو وجود ندارد و یکى را قرب و بُعد نَبُوَد.
الهى، هر چه بیشتر دانستم نادانتر شدم. بر نادانی ام بیفزا!
الهى، اگر از من پرسند کیستى، چه گویم؟
الهى، هر چه بیشتر فکر مى‏کنم دورتر می شوم.
الهى، از گفتن «یا» شرم دارم.
الهى، داغ دل را نه زبان تواند تقریر کند و نه قلم یارد به تحریر رساند؛ الحمد لله که دلدار به ناگفته و نانوشته آگاه است.
الهى، از کودکان چیزها آموختم، لا جرم کودکى پیش گرفتم.
الهى، چون است که چشیده‏ها خاموشند و نچشیده‏ها در خورش؟
 الهى، خوشدلم که از درد می نالم، که هر دردى را درمانى نهاده‏اى.
الهى، در خلقت ‏شیطان که آن همه فوائد و مصالح است، در خلقت ملک چه‏ها باشد؟
الهى، دیده را به تماشاى جمال خیره کرده‏اى،دل را بدیدار ذوالجمال خیره گردان!
الهى، خنک آن کس که وقف تو شد!
الهى، شکرت که دولت صبرم دادى تا به مُلْکَت فقرم رساندى.
الهى، شکرت که از تقلید رَستم و به تحقیق پیوستم.
الهى، تو پاک آفریده‏اى، ما آلوده کرده‏ایم.
الهى، پیشانى بر خاک نهادن آسان است، دل از خاک برداشتن دشوار است.
الهى، ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد، در «یوم تُبْلَى السَّرائر»  چه کنیم؟
الهى، شکرت که کور بینا و کر شنوا و گنگ گویایم.
الهى، درویشان بى سر و پایت در کنج‏ خلوت، بى رنج پا سیر آفاق عوالم کنند، که دولتمندان را گامى میسّر نیست.
الهى، انسان ضعیف کجا و حمل قول ثقیل کجا.
الهى، چگونه دعوى بندگى کنم که پرندگان از من‏ می رمند و ددان رامم نیستند.
الهى، گرگ و پلنگ را رام توان کرد، با نفس سرکش چه باید کرد؟
الهى، چگونه ما را مراقبت نباشد، که تو رقیبى؛ و چگونه ما را محاسبت نبود که تو حسیبى.
الهى، حلقه گوش من، آن درّ ثمینِ «أنا بدّک اللازم یا موسى».
الهى، علف هرزه را وجین توان کرد، ولى از تخم جرجیر، خس نروید.
الهى، حق محمد و آل محمد بر ما عظیم است؛«اللهمّ صلّ على محمّدٍ و آل محمّد!»
 
منبع :الهی نامه/علامه حسن حسن زاده آملی

الهى، از من برهان توحید خواهند، و من دلیل تکثیر.
الهى، از من پرسند توحید یعنى چه، حسن گوید تکثیر یعنى چه.
الهى، از نماز و روزه‏ام توبه کردم؛ به حق اهل نماز و روزه‏ات توبه این نا اهل را بپذیر!
الهى، به فضلت ‏سینه بى کینه‏ام دادى، به جودت شرح صدرم عطا بفرما!
الهى، عقل گوید «الحَذر الحَذَر!»، عشق گوید «العَجَل العَجَل!»؛ آن گوید دور باش، و این گوید زود باش!
الهى، ضعیفِ ظَلوم و جهول کجا، و واحد قهّار کجا.
الهى، آن که از خوردن و خوابیدن شرم دارد، از دیگر امور چه گوید.
الهى، اگر چه درویشم، ولى داراتر از من کیست، که تو دارایى منى.
الهى، در ذات خودم متحیرم تا چه رسد در ذات تو.
الهى، نعمت‏ سکوتم را به برکت «و اللهُ یُضاعفُ لِمَنْ یَشاء» ، اَضعافِ مضاعفه گردان!
الهى، به لطفت دنیا را از من گرفته‏اى، به کرمت آخرت را هم از من بگیر!
الهى، روزم را چو شبم روحانى گردان، و شبم را چون روز نورانى!
الهى، حسنم کردى، اَحسنم گردان!
الهى، دندان دادى، نان دادى؛ جان دادى، جانان بده!
الهى، همه از گناه توبه مى‏کنند، و حسن را از خودش توبه ده!
الهى، گویند که بُعد، سوز و گداز آوَرَد؛ حسن را به قرب سوز و گداز ده!
الهى، خودت گفته‏اى «و لا تَیْاءسُوا مَن رَوْحِ الله » ، ناامید چون باشم؟
الهى، انگشترى سلیمانی ام دادى، انگشت‏ سلیمانی ام ده!
الهى، سرمایه کسبم دادى، توفیق کسبم ده!
الهى، اگر ستّار العیوب نبودى، ما از رسوایى چه مى‏کردیم؟
الهى، من «الله الله » گویم، اگر چه «لا اله الا الله» گویم.
الهى، مست تو را حدّ نیست، ولى دیوانه‏ات سنگ بسیار خورد، حسن مست و دیوانه تو است.
الهى، ذوق مناجات کجا و شوق کرامات کجا.
الهى، علمم موجب ازدیاد حیرتم شده است؛  ای علم محض و نور مطلق، بر حیرتم بیفزا!
الهى، اثر و صُنع توام، چگونه به خود نبالم.
الهى، حق محمد و آل محمد بر ما عظیم است؛«اللهمّ صلّ على محمّدٍ و آل محمّد!»
 
منبع :الهی نامه /علامه حسن حسن زاده آملی